آتش سوزی چند شب پیش در یکی از مدارس قرآنی شهر داکار که منجر به کشته شدن 9 دانش آموز این مدرسه شد ما را بر آن داشت که مختصری در زمینه شیوه های آموزشی رایج در این کشور و بویژه در مورد مدارس قرآنی فعال در سنگال ارائه کنیم.

در میان انواع شیوه های آموزشی رسمی و غیر رسمی در سنگال ، مدارس قرآنی از پیشینه و تنوع بیشتری برخوردارند و به لحاظ گستردگی حتی نمی توان از آنها یک تعریف جامع ارائه داد.

این مدارس در کنار مدارس دولتی ، و مدارس خصوصی که اغلب مدارس کاتولیک هستند، و تنوعی ازمدارسی که توسط کشورهای خارجی مانند ترکیه، آمریکا، فرانسه و... تاسیس شده اند بخش زیادی از کودکان را بویژه در حاشیه شهرها و مناطق روستایی در خود جای داده اند.

علاقه به یادگیری قرآن و تلاوت آن در میان مردم سنگال که معتقد به طرق صوفیه هستند بسیار مورد توجه مردم قرار دارد. دیدن جوانانی که تسبیح به دست در حال ذکر گفتن و یا خواندن قرآن هستند در کوچه و بازار امری عادی است. به همین جهت خانواده ها تلاش فراوانی دارند که فرزندان آنها قرآن را بیاموزند برخی آنها را به مدارس قرآنی می سپارند و گروهی دیگر پس از پایان ساعات درسی مدارس دولتی در این مدارس به یادگیری قرآن می پردازند.

شیوه ی آموزش و مقررات این مدارس از مدرسه ای به مدرسه ی دیگر متفاوت است و معمولا سرپرست هر مدرسه خود قوانین آن را وضع می کند . این مساله باعث شده که بعضی از این مدارس دانش آموزان خود را برای جمع آوری پول به سطح شهر بفرستند و در گوشه و کنار شهر داکار در پشت چراغ قرمزها و مکانهایی که توریست ها در آن رفت و آمد دارند همیشه می توان گروهی از این کودکان را مشاهده کرد که با لباسهای مندرس با در دست داشتن یک قوطی حلبی در حال گدایی هستند.

 این مطلب ادامه دارد